Asteazken honetan, 2020ko kirol merezimenduaren zilarrezko domina jaso du La Unica Rugby Taldeko historiko batek, Nafarroan kirola sustatzen lan teknikoa, zuzendaritza eta kirola egin duten pertsonak aintzatesteko.

Jokalariak, entrenatzaileak, Javier Kormenzana Txipik, 30 urte baino gehiago daramatza kirol honekin grinatsu, eta horrek poz ugari ekarri dizkio, eta kirol guztietan logikoa denez, buruhausteren bat edo beste.

La Única Rugby Taldeak berarekin hitz egin nahi izan du, sari honek zer suposatzen dion azaltzeko, eta kirol honetan izan dituen hastapenei buruz hitz egiteko ere aprobetxatu dugu.

Hau da egin diogun elkarrizketa:

Arratsalde on Txipi. Ezer baino lehen, zorionak merezitako sariagatik.

Nola hartu zenuen albistea?
Nafarroako Gobernutik deitu zidaten, eta domina eskuratu nuela esan zidaten, Nafarroako Errugbi Federazioak proposatuta, nire lanagatik eta harrobia sustatzeagatik.

Zer pentsatu zenuen dei hori jaso ondoren?
Ilusioa egin zidan, baina atzotik jasotako maitasun-adierazpenek eta zorionek asko eragiten didate eta zuntza ukitu didate. Harro nago Klubeko kide izateaz. 30 urte baino gehiago daramatzat errugbian.

Nolakoak izan ziren zure hastapenak Klubean?
16 urterekin hasi nintzen Errugbian, 1985ean. Lehenengo Errugbi Eskolan eta bi urte geroago La Unica Rugby Taldean. Garai hartan, monitore aritu ziren “Txumari” eta “Oso”, klubeko bi figura, eta berehala konektatu nuen haiekin. Nire anaiak Iruña Rugby Cluben jokatzen zuen, baina nik La Unican jokatzea erabaki nuen. Horrela hasi nintzen errugbiarekin harremanetan. 2006ra arte jokatu nuen, eta ondoren maila baxuagoetako entrenatzaile izan nintzen 2010etik 2018ra arte.

Zergatik utzi diozu jokatzeari?
2006an, 36 urterekin, 2 seme-alaba, lodia eta belauna oso galdua, eta Zaragozan Fenixen aurka partida izugarri bat jokatu ondoren, errugbiak zelaietatik bota ninduen.

Baina argi dago lesio horrek eta kirolean baino denbora gehiago eman behar zenien bi txiki edukitzeak ez zintuztela errugbitik aldendu.
Nire ilusioetako bat zen nire seme-alabek nik baino gehiago gozatzea errugbiaz. Zigor Eskolan hastea lortu nuen eta monitore faltagatik sartu nintzen. Bere entrenatzailea izan nintzen 8 urtez, “Pibe”, “Tomi”, Gorka “Follarin” eta Ibairekin batera.

Eskerrik asko Txipi, eta berriro zorionak La Unica Rugby Taldea osatzen dugun guztion partetik.